И данас смо ужаснути због подмукле и свирепе природе тог злочина и чињенице да четврт века нико због њега није одговарао.
Злочин се догодио пред очима међународног цивилног и војног присуства на Косову и Метохији, а неспособност тадашњих истражних и правосудних органа да расветле овај безумни акт насиља и приведу правди организаторе и починиоце разумљиво изазива и неверицу и револт.
Нажалост, породице страдалих у Ливадицама нису једине које данас вапе за правдом, јер листа терористичких напада на српске цивиле на Косову и Метохији након доласка међународних снага је подугачка, и по правилу ти злочини нису расветљени нити је за њих било ко одговарао.
Од привремених власти у Приштини четврт века касније не може се очекивати неки заокрет у смислу суочавања са прошлошћу и признање да су недужни људи били жртве великоалбанског екстремизма и шовинизма.
У овоме тренутку, уверени смо, друштвена и политичка клима за тако нешто не постоји, јер Срби на Косову и Метохији су и данас често жртве насиља, пре свега институционализованог политичког насиља, али и огољеног терора.
Током и након ратних сукоба на Косову и Метохији многи злочини су почињени од стране албанских екстремиста и терориста УЧК и тиме што до дана данашњег није направљен експлицитан отклон од ових аката насиља продубљен је међуетнички јаз и неповерење, а те политике данас су у Приштини живље него икад.
У нади да ће у времену пред нама злочинци наићи на адекватне санкције, а породице страдалих на дуго очекивану правду, Канцеларија за Косово и Метохију наставиће да указује на сва српска страдања, на неразјашњене злочине, на етнички мотивисане инциденте и да истрајно захтева епилог свих ових случајева како би правда била задовољена, наводи се у саопштењу.